UZUNDU, İNCEYDİ, DAL BOYLUYDU ABDULLAH ERDOĞDU.

Cumhuriyetin aydınlanmacı kadrolarıydı onlar. Edirne’den Van’a, Trabzon’dan Antalya’ya,  ülkenin dört bir yanına dağılmışlardı. Şarkılarıyla,  türküleriyle, sazlarıyla tempo tutturmuş, birlikte çalıp birlikte söylüyorlardı.  Söyledikleri Anadolu ezgileriydi. Kurtuluş günlerinde bir araya gelir, tek yürek tek yumruk olur, aynı dili konuşurlardı. O dil herkesimin anlayacağı aydınlamacı bir dildi. Kimsenin kimseyi dışlamadığı, kimsenin kimseyi horlamadığı bir dildi. O dil Köy Enstitülerinin diliydi. Karanlığa karşı haykıran bir dildi.    Aydınlatmacı bir ruhtu onlarınki. O ruh Köy Enstitülerin ruhu idi. Keller Köyü’nde Üç Hüseyinlerle başlayan o ruh, Akçadağ Köy Enstitüsünden gelen bir ruhtu. Aynı kervanda Hüseyin Akgün, Hasan Şahin ve Abdullah Erdoğdu da vardı. İkinci dönem mezunlarıydı. Hüseyin Akgün, Hasan Şahin, atlarına binip erken ayrılmışlardı aramızdan. 11 Eylül 2015 günü geçirdiği kalp kriziyle ABDULLAH Erdoğdu da güzel atına bindi yoldaşlarının peşi sıra gitti.

İnceydi, uzundu, dal boyluydu Abdullah Erdoğdu. Kaşı gözü karaydı. O başöğretmenimizdi. Gazi Eğitim Enstitüsünü sonradan bitirmiş, İlköğretim Müfettişi olmuştu.   Ne sıcak bir yaklaşımları vardı. Birbirlerine “KÖYLÜM” diye hitap ederlerdi.  Ülkenin birçok iline, kasabasına, köyüne, Köy Enstitüsünün ruhunu taşımışlardı. Onlar bizim köylüydü. Köyde de birbirlerine “Köylüm” diye hitap ederlerdi.   Keller Köyü’nde okuma çığırını açan onlardı. Köy Konağımız yoktu. Her ev bir konaktı. Onlar konak gibi evlerde toplanır, birlikte oturur, Köy Enstitüsünün ruhundan bahsedelerdi. Bazen saz, bazen mandolin çalar, düğünlerimizi şenlendirirlerdi. Biz de onları coşkuyla seyreder bol bol dinlerdik. Bazen okumanın yararlarını, cumhuriyetin değerlerini, Atatürk’ün Büyüklüğünü, Atatürk ilkelerini defalarca bize ve babalarımız anlatırlardı. Bizler onların ürünleriyiz. Onların bizlere aşıladığı okuma coşkusu, seller sular gibi akmaya başladı. Onların aşıladıkları ruhla kızlı erkekli, okumaya başladık, tüm ülke duydu sesimizi. Değil yörenin, değil Malatya’nın, Türkiye’nin en çok okuyan aydınlık köyü olduk. Bir ara “Keller” adını değiştirip “Aydınlar” Köyü olarak adlanacaktık. Nedense eski adımız ağır bastı “Keller” olarak kaldık. İşte tüm bunlar Başta Köy Enstitüsü mezunları olmak üzere Üç Hüseyinler,( ÇOLAK; ÇÖPÜR, ERDOĞDU) ile başlayan ve onları izleyen Hüseyin Akgün, Hasan Şahin ve Abdullah Erdoğdulardı. Bu gün bir yerlere gelmişsek, yerimizi onlara borçluyuz. Güle güle diyoruz onlara… Ne mutlu Cumhuriyetin aydınlarına, karanlık köylere meşale yakıp aydınlatanlara, yolunuzu açık olsun diyoruz. Bize aydınlık bir yol bıraktınız. Biz de sizi unutmayarak unutturmayarak aydınlanmacı ruhumuzla ödün vermeden gösterdiğiniz yoldan durmadan ilerleyeceğiz.